Εκπαίδευση : μια μηχανική διαδικασία συμβολικής επανάληψης; Το σχολείο ; Χώρος μάθησης ή κέντρο ημερήσιας φύλαξης και φροντίδας; Και οι δάσκαλοι; Γεννιούνται ή γίνονται;

Μέχρι πριν μερικές δεκαετίες τα σχολεία θύμιζαν στρατώνες ή άσυλο, όπου ακόμη και το διάλειμμα αρχίζει και τελειώνει με έναν ήχο. Ένα ‘σύστημα γραμμής παραγωγής’ που εμφανίστηκε με τον Τεϋλορισμό και εφαρμόστηκε στα σχολεία, τη βιομηχανία και τον στρατό κάποιων δυτικών χωρών.

Πολλοί οι προβληματισμοί, πολλές οι διαπιστώσεις και ενδεχομένως αρνητικές, για τον βαθμό στον οποίο το σχολείο συντελεί στην ατομική και συλλογική ανάπτυξη, στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, στην κατανόηση της έννοιας ευτυχίας και των τρόπων για την κατάκτησή της.

Μια ταινία για την εκπαίδευση, το σχολείο, τους εκπαιδευτικούς (ή μήπως εκπαιδευτές;) που επιχειρεί να δει με μια άλλη ματιά, πολύ κριτική, το σύστημα μόρφωσης και σχολικής φοίτησης. Που αναζητά απαντήσεις σε ατέρμονα ερωτήματα για τη μάθηση και την εκπαίδευση η οποία μάλιστα ξεκινά με μια σύντομη αναφορά στον πλατωνικό αλληγορικό μύθο του σπηλαίου.

Ένα ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ που περιγράφει εναλλακτικές πρακτικές εκπαίδευσης και αντισυμβατικά σχολεία, εξαιρετικά ενδιαφέρον τόσο για όσους εμπλέκονται ενεργά στον χώρο της εκπαίδευσης όσο και για εκείνους που έχουν παιδιά – μαθητές, δηλαδή -σχεδόν- για όλους!
Μην ακολουθείτε εμένα, ακολουθήστε το παιδί
Μαρία Μοντεσσόρι

Πηγή